என்னை பக்குவப்படுத்தியது நடிப்புதான்! நாடக நடிகர் - இயக்குநர் ஜெயகுமார்

Friday, March 31, 2017

'நடிப்பு ஒரு மனிதனை மாற்றும் என்பதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம் நான் தான். என் வாழ்க்கையை முழுதாக மாற்றியிருக்கிறது. எப்படியிருந்த நான், இப்போது எப்படியோ இருப்பதற்குக் காரணம் நடிப்பு மட்டுமே. என் வாழ்க்கையைப் பக்குவப்படுத்தியது நடிப்புதான். நான் நடித்த நாடகங்கள் தான், என்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது' என்று பெருமிதப்படுகிறார் நடிகர் ஜெயகுமார்.

கூத்துப்பட்டறை உருவாக்கிய மிகச்சிறந்த நாடக ஆளுமைகளில் ஒருவர். அவ்வப்போது திரைப்படத்தில் நடித்துவரும் ஜெயகுமார், இப்போதும் எப்போதும் நாடகமே தன் உயிர்மூச்சு என்கிறார். 

 

எந்த வயதில் நடிப்பின் மீதான ஆர்வம் தொடங்கியது?

"நான் பொறந்து வளர்ந்தது படிச்சது எல்லாமே சென்னை அடையாறு இந்திராநகர்ல தான். படிப்புன்னு பார்த்தோம்னா.. படிச்சிருந்தா ஏன் சினிமாவுக்கும் நாடகத்துக்கும் வர்றோம்? (சிரிக்கிறார்) ஸ்கூல் முடிச்சதும், 1984ல கூத்துப்பட்டறையில சேர்ந்தேன். 2002ம் ஆண்டு வரை, ஒரு நடிகனாக, மாணவனாக, இயக்குனராக அங்கிருந்தேன். நடிகனாக நான் இருப்பதற்குக் காரணமே கூத்துப்பட்டறை தான். 

ஐந்தாவது படிக்கும்போதே, எனக்குள் நடிக்கிற ஆசை வந்துவிட்டது. டாக்டராகப் போறேன், நான் இஞ்ஜினியர், லாயர் என்று என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் சொல்லிட்டிருந்தப்பவே, நடிகனாகப் போறேன்னு சொன்னவன் நான். ஆறு மாசக் குழந்தையா இருந்தப்போ, எல்லோரும் என்னை எம்.ஜி.ஆர்.னு கூப்பிடுவாங்களாம். அதனாலேயே என்னவோ, எம்.ஜி.ஆர். படங்களை மட்டும் பார்த்து வளர்ந்தவன். எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே நடிகர் அவர்தான். அவரோட தீவிர ரசிகன். அப்படித்தான் நடிக்கவே வந்தேன். 

ஸ்கூல் படிக்கற காலத்துல அமெச்சூர் நாடகங்கள்ல நடிக்க ஆரம்பிச்சேன். 1978 காலகட்டத்துல, நான் சினிமாவுல நடிக்கப் போனேன். நடிப்புன்னா என்னன்னு தெரியாததால, நிறைய அவமானங்களைச் சந்தித்தேன். நாம போற பாதை தப்புன்னு அப்போதான் முடிவு பண்னேன். என்னோட திக் ஃப்ரெண்ட் செல்வகுமாருக்கு டைரக்டர் ஆகணும்னு ஆசை. அவன் நந்தனம் கலைக்கல்லூரியில படிச்சிட்டு இருந்தான். கல்ச்சுரல் ப்ரோகிராம்களுக்கு, நானும் அவனோட காலேஜ் போயிடுவேன். அவன் எங்கே போனாலும், என்னையும் அழைச்சுகிட்டுப் போயிடுவான். இப்படி நிறைய டைரக்டர்களைப் பார்க்கப் போயிருக்கோம்.

அந்த நேரத்துல தான், அவனோட காலேஜ்ல கூத்துப்பட்டறை ஒரு தியேட்டர் வொர்க்ஷாப் பண்றதா அறிவிச்சிருந்தாங்க. 'தியேட்டர்ல என்னடா வொர்க்ஷாப்'னு நாங்க கிண்டலடிச்சிகிட்டோம். அது கல்லூரி மாணவர்களுக்கானது. ஆனாலும், 'சும்மா வா பார்த்துக்கலாம்' என்று செல்வகுமார் என்னை கூட்டிட்டுப்போனான். ராஜேந்திரன், சம்பந்தம் ரெண்டு பேரும் அந்த வொர்க்ஷாப்பை நடத்த வந்திருந்தாங்க. எங்களைப் பார்த்து 'ஏதாச்சும் பண்ணுங்க' என்றார்கள். என்ன செய்றதுன்னு தெரியாம, ரெண்டு பேரும் உடம்பை முறுக்கி, அங்கயிருந்த சேருக்கடியில போயி, ஏதோ ஒண்ணு பண்ணோம். கலாட்டா பண்றது தான் எங்க நோக்கம். ஏன்னா, எங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது. வொர்க்ஷாப் எல்லாம் முடிஞ்சதும், எங்க ரெண்டு பேரையும் பார்த்து 'உங்க பாடிலாங்க்வேஜ் நல்லாயிருக்குது, ரெண்டு பேரும் கூத்துப்பட்டறையில சேர்ந்திருங்க'ன்னு சொன்னாங்க. அப்படித்தான் ஆரம்பிச்சது என்னோட நடிப்புப் பயணம்."

 

கூத்துப்பட்டறைக்குள் நுழைந்ததும் மிரட்சி ஏற்பட்டதா?

"கூத்துப்பட்டறையில் சேர்வதற்காக அல்லையன்ஸ் பிரான்சைஸ் வந்தோம். வந்ததும், முதலில் இரண்டு அவிச்ச முட்டையும் முளைகட்டிய பயறும் சாப்பிடக் கொடுத்தார்கள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, 'வாங்க எக்சர்சைஸ் பண்ணலாம்'னு சொன்னாங்க. நடிப்புக்கும் எக்சர்சைஸுக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு யோசிச்சிட்டே போனோம். கொஞ்ச நேரத்துலயே எங்களை பிழிஞ்சு எடுத்துட்டாங்க. அந்த நேரத்தில் வேறு நாடக ரிகர்சல் ஏதும் நடக்கவில்லை. அதனால், அடுத்தநாள் வரச்சொன்னார்கள். 'முட்டை கொடுக்கிறாங்க மச்சி, நாம தினமும் வந்துருவோம்' என்று சொல்லித்தான் நானும் செல்வகுமாரும் பேசிக்கொண்டோம். இப்படி விளையாட்டாகத்தான் ஆரம்பித்தது நாடக வாழ்க்கை. அதுக்குப் பிறகுதான், முதலில் நடிப்பை முழுதாகத் தெரிந்துகொள்வோம் என்ற எண்ணம் எழுந்தது. செல்வகுமார் தன் குடும்பத் தொழிலைக் கவனித்துக்கொண்டான்; அதன்பிறகு, நான் மட்டும் கூத்துப்பட்டறைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தேன். எனக்கு நடிப்பது மட்டுமே விருப்பமாக இருந்தது." 

 

கூத்துப்பட்டறை அனுபவங்கள் தந்தது என்ன?

"கலைராணி தான், என்னையும் செல்வகுமாரையும் கூத்துப்பட்டறை நோக்கி தள்ளியவர். மூவரும் எங்கள் பகுதியில் நடக்கும் நாடகங்களில் ஏற்கனவே நடித்திருக்கிறோம். கூத்துப்பட்டறையில் நானும் கருணாபிரசாத், கலைராணி எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் சேர்ந்தோம். அதன்பிறகு, பசுபதி வந்து சேர்ந்தார். 1991ல் பாண்டிச்சேரியில் இருந்து குமரவேல் வந்து சேர்ந்தார். நாங்க எல்லோருமே 19 லிருந்து 20 வயதில் இருந்தோம். எங்க குரூப்பில் இருந்த ஒரே பெண் கலைராணி மட்டுமே. 

கூத்துப்பட்டறையில் பல்வேறு அனுபவங்கள் கிடைத்தன. ரியலிஸ்டிக், சர்ரியலிஸ்டிக், க்ளவுன், அக்ரோபேடிக், தெருக்கூத்து என்று விதவிதமாகக் கற்றோம். தப்பாட்டம் முதல் பல்வேறு நாட்டுப்புறக்கலைகள் பற்றி தெரிந்துகொண்டோம். வெளி மாநில, வெளிநாட்டுக் கலைகளைக் கூட கற்றுக்கொண்டோம் என்பது ஆச்சர்யப்பட வைக்கும் உண்மை. வெளிநாட்டில் இருந்து தமிழகம் வரும் அத்தனை பேரோடும் நாங்கள் வேலை செய்திருக்கிறோம். 

'நிரபராதிகளின் காலம்' என்ற நாடகம் தான், நாங்கள் கூத்துப்பட்டறையில் முதலில் நடித்தது. யதார்த்த நடிப்பை வெளிப்படுத்திய படைப்பு அது. கூத்துப்பட்டறையின் வழக்கமான உடலசைவுகள் அதில் இடம்பெறவில்லை. அது முதலில் கஷ்டமாக இருந்தது. முத்துசாமி சாரின் பயிற்சி வித்தியாசமானது. எதையும் சொல்லித்தரும் வழக்கம் கூத்துப்பட்டறையில் கிடையாது. ஆனால் நம்மைக் கற்றுக்கொள்ள வைப்பார்கள். இதைத்தான், இன்றும் நான் பின்பற்றி வருகிறேன். நடிகர்கள் அவர்களாக உணர்ந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்பதைக் கற்றுத் தந்தது கூத்துப்பட்டறை தான். 

ஒரு  இடம்  உங்களை வசீகரிப்பதை விட, எந்த இடத்திற்குச் சென்றாலும் உங்களது நடிப்பினால் அதனை வசீகரிப்பது மிக முக்கியம். வீதி நாடகம் நடத்தும்போது, சாலையில் குட்டிக்கரணம் அடிக்க வேண்டும்; அங்கேயே உடைகளை மாற்ற வேண்டும். அப்படிச் சொல்லும்போது, உங்களால் மறுக்க முடியாது. ஆரம்பகாலத்தில் அது ஏன் எதற்கு என்று புரியவில்லை. ஆனால், அதுதான் உங்களிடமுள்ள தடைகளை வெளியே தள்ளுகிறது என்பதை மெல்ல மெல்லப் புரிந்துகொண்டேன். காலியான பாத்திரம் போல, ஒரு நடிகனின் மனது நிர்வாணமாக இருக்க வேண்டும். ஜென் பவுத்தத்தின் தாக்கம் முத்துசாமியிடம் அதிகம் இருந்ததே இதற்குக் காரணம்.

எத்தனை பேர் இருந்தாலும், மைக் இல்லாமல் பேசுவதற்குப் பயிற்சி தருவார்கள். சத்தமாகப் பேசுவதற்கும் கத்துவதற்குமான வேறுபாட்டை அதில் உணர முடியும். எந்த கதாபாத்திரத்தில் நீங்கள் நடிக்கிறீர்களோ, அதற்கேற்றவாறு உங்களது உடல் மாறும். அதுதான் உடல் மொழி. இதையெல்லாம் அங்கு தெரிந்துகொண்டேன்." 

 

நடிப்பே வாழ்க்கை என்றானபோது, உங்களது வாழ்க்கையில் அவமானம் நிறைந்திருந்ததா?

"நூறு சதவீதம். எல்லோருக்கும் நடப்பதுதான். என் மனைவிக்கு, நான் நடிப்பது ஆரம்பகாலத்தில் பிடிக்கவில்லை. நாங்க லவ் மேரேஜ் பண்ணிகிட்டோம். முழுநேர சம்பளம் கிடையாது. பத்தாவது படித்த ஆளுக்கு, யார் என்ன வேலை தருவார்கள்? சினிமாவில் நடிப்பது என் ஆசை என்பதனால், யார் சொன்னதும் என் காதில் விழவில்லை. என்னைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் பலர், கூத்தாடி என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொன்னதையெல்லாம், நான் பாஸிட்டிவாகத் தான் எடுத்துக்கொண்டேன். 

பல பேருக்கு, நானும் என் மனைவியும் ரோல் மாடல். சரியாகச் சொன்னால், என் மனைவி தான் பல அவமானங்களை நேரடியாகச் சந்தித்தவர். படங்களில் நடிக்கும்வரை, என்னை வேஸ்ட் என்று சொன்னவர்கள் பலர். அதற்குப் பின், சிலகாலம் சீரியல்களில் நடித்தேன்; அதையும் நிறுத்திவிட்டேன். அப்போதும், "காசு வரும்போது ஏன் நடிக்கறதில்ல?" என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். 

எனக்கு பணம் மட்டுமே முக்கியமில்லை. நடிப்பு தான் எனக்கு தேவை. என்னுடைய அப்பா தெருக்கூத்துக் கலையில் ஒரு குரு. அவர் ஆடிப் பாடியதை நான் பார்த்ததில்லை. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும்போது, என் தந்தை இறந்துவிட்டார். அதுநாள் வரை, ஆறு மாதத்திற்கொரு முறை வந்துபோவார். அவர் இறந்தபிறகுதான், அவர் அப்பா என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அந்த நேரத்தில், அவரது திறமையை எல்லோரும் வியந்து பேசினார்கள். அது போலவே, 'இவங்கப்பன் ஒரு கூத்தாடி, இவன் ஒரு கூத்தாடி; அவன் வீணாப் போனான். இவனும் போகப்போறான்' என்று என்னுடைய உறவினர்கள் சிலர் குறையும் சொன்னார்கள். அந்த சொற்கள் தான் எனக்குள் கோபத்தை வரவைத்தது. நானும் மேலே வர அர்த்தமாக இருந்தது. அந்த அவமானங்கள் நிறைய.. (என்றவாறே வேதனை கலந்த சிரிப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்)"

 

உங்களை உருவாக்கிய ஆசான்கள் பற்றி?

"ஜலாலுதீன், என்னை ஒரு மனிதனாக்கியவர். இருபதுகளில் நான் ஹைபர் மனநிலையோடு சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். நான் வசித்த காலனியில் அவரும் இருந்தார். ஒருநாள் என்னை அழைத்துப் பேசினார். தி ஹிந்து நாளிதழைக் கொடுத்து ஆங்கிலத்தை வாசிக்கச் சொன்னார். 'என்ன புரிஞ்சிகிட்ட' என்றார். 'புரியலை' என்றேன். பதினைந்து வரிகளில் பத்து வார்த்தைகள் எனக்குத் தெரியவில்லை. 'எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ளணும்னு அவசியம் இல்லை. அதிலிருக்கும் கண்டெண்ட் புரிந்தால் போதும். எந்த இலக்கியமானாலும் இதுதான் முக்கியம்' என்றார். அப்போதுதான் கண்டெண்ட் என்றால் என்னவென்று புரிய முயற்சித்தேன். 

அவர் தான் என்னுடைய செய்கைகளைச் சரிசெய்தார். ஒரு நடிகன் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்று சொல்லிக்கொடுத்தவர். அப்போதும் இப்போதும் எனது முதல் குரு அவர்தான். 

நாடகத்திற்கு வந்தபோது, என்னுடைய குரு முத்துசாமி. நன்றாக இருக்கிறது என்று அவர் எதையும் பாராட்டி நான் பார்த்ததேயில்லை. அவர் திருப்தியடையவே மாட்டார். நடிகனாக எதுவும் முற்றுப்பெறாது என்று எங்களை முறுக்கிப் பிழிந்தவர். அது போலவே, ஒரு கதாபாத்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ள எங்களுக்குப் பயிற்சி தந்தவர் ரங்கராஜன். 17 நாளில் ஒரு ஜெர்மானிய நாடகத்தை மொழியாக்கம் செய்து எங்களை நடிக்க வைத்தவர். 'வாங்க போங்க' என்றே எல்லோரையும் அழைப்பார் அவர். ஒரு நடிகனுக்கு மிக எளிதாக அவரால் தன்னம்பிக்கையூட்ட முடியும். அடுத்ததாக, அன்மோல் பலானி மிகமுக்கியமான ஆசான். போர்டு அறக்கட்டளை இயக்குனர்களில் ஒருவர். அவருக்கு தமிழ் தெரியாது. ஆனால் ஒரு ஸ்கிரிப்டை எப்படி ஆராய்வது என்று அவருக்குத் தெரியும். அதனால் நடிக்கும்போது எளிதாகும் என்று சொன்னவர். இவர்களிடம் இருந்து நாடகம் பற்றி கற்றுக்கொண்டது நிறைய உண்டு.

இதுபோன்று பல குருக்கள் இருக்கின்றனர். என்னுடன் நடித்த பசுபதி, குமரவேல் கூட என்னுடைய ஆசான்கள் தான். பசுபதி இயக்கிய முதல் நாடகத்தில் இதனைப் புரிந்துகொண்டேன். அவர்கள் என்னுடைய நடிப்பைச் செதுக்கிய விதம் இப்போதும் நினைவிலிருக்கிறது."  

கூத்துப்பட்டறையில் இருந்து வெளிவந்தபிறகு வேறு குழுக்களில் சிறிய அளவில் பங்கேற்றது, சீரியல் மற்றும் சினிமாவில் தலைகாட்டத் தொடங்கியது, நாடக இயக்கத்தில் இறங்கியது, அதன் மூலமாகப் புதிய ரத்தங்களை அடையாளங் கண்டது, அதன் வழியாகத் தன்னுடைய எதிர்கால விருப்பங்களை வளர்த்தெடுத்தது என்று பல்வேறு விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார் ஜெயகுமார்.

பழுத்த ஆலமரத்தினடியில் உதிர்ந்துகிடக்கும் இலைகளையும் சருகுகளையும் போல, ஜெயகுமாரின் பேச்சில் அவர் கடந்துவந்த வாழ்க்கையின் சாரம் தென்படுகிறது. விழுதுகளின் வளர்ச்சியும் விரைவில் தெரியவரும் என்பது அவரிடமிருந்து வெளிப்படும் பெருமிதத்தின் உச்சம்.

- உதய் பாடகலிங்கம்

 

Follow Us on Facebook

அடுத்தது

Related Articles